Ik weet dat dit klinkt als een zin uit een boek waar je met je ogen bij zou rollen. Dat is het niet. De vrouw die ik ontmoette was niet slank. Ze was niet wat mensen mooi noemen. Mannen konden niet ophouden naar haar te kijken. Het lag niet aan haar gezicht. Het was de manier waarop ze zichzelf droeg. Ze was gewoon sensueel. De manier waarop ze mensen aankeek. Kleine dingen. Iedereen kan ze leren. Niemand wordt ermee geboren. Het gaat niet om het gewicht. Het gaat niet om de rimpels. Het gaat niet om de leeftijd op je rijbewijs. Het gaat om wie je bent in een ruimte. Je leert sensueel te zijn zoals je leert lopen. Eén kleine stap tegelijk. Begin vandaag.

Dit is het deel dat bij mij het langst duurde. Het begint vanbinnen voordat het vanbuiten zichtbaar wordt. Zorg voor jezelf. Op jouw eigen manier. Een lange wandeling. Een lang bad. Een boek waar je van houdt. Een tuin die je verzorgt. Een lied dat je luidkeels in de keuken zingt. Rust. Slaap genoeg. Beweeg je lichaam op een manier die geen straf is. Kleed je alsof je je niet verstopt. Omarm het lichaam dat je vandaag hebt. Niet dat van 20 jaar geleden. Dit lichaam. Wanneer je jezelf draagt alsof je ertoe doet, voelen mensen dat voordat je een woord zegt. Mannen voelen het ook. Op manieren die je verrassen. In liften. In bussen. In winkels. De energie doet het werk. Verschijn alsof je het verdient om hier te zijn. Want dat verdien je.

Dit is de moeilijkste. En de belangrijkste. Jarenlang voelde ik me onzichtbaar. En toen maakte ik mezelf onzichtbaar. Ik trok het shirt dat ik mooi vond niet aan. Ik ging niet staan waar het licht was. Ik kwam niet voor mezelf op. Ik deed dat allemaal ZELF. De waarheid is wat iemand me vertelde toen ik het voor het eerst kon horen. Veel van wat we onzichtbaarheid noemen, is niet iets wat ons overkomt. Het is wat we onszelf aandoen. Het is een verhaal dat we zo vaak vertellen dat ons lichaam het begint te geloven. Eén keer genegeerd worden op je 41e wordt: ik ben het soort vrouw dat genegeerd wordt. Afgewezen worden op je 32e wordt: ik ben het soort vrouw dat afgewezen wordt. Stop met jezelf dat verhaal te vertellen. Niet alleen hardop. In je hoofd. Wanneer je het opmerkt, benoem het dan en zet het opzij. Jij bent die vrouw niet. Dat ben je nooit geweest. Je hebt jezelf alleen zo lang verteld dat je dat wel was, dat je de waarheid bent vergeten.

In de winkel. In de lift. Aan het bureau. Eén keer per dag. Eén keer per ruimte. Zeg hallo. Stel een kleine vraag. Maak een opmerking over het weer, zoals oudere vrouwen dat doen. Het klinkt als niets. Maar het is niet niets. Degene die als eerste spreekt, is degene die ruimte inneemt. Degene die gezien wordt. Degene die de ruimte beheerst. Doe dit elke dag gedurende een week en er verschuift iets in je. Je wacht niet langer tot je gezien wordt. Je begint anderen te zien. En mensen beginnen jou te zien.

Het laatste wat ik deed, deed ik voor mezelf. Niet voor een man. Niet voor een avondje uit. Voor een dinsdag. Ik deed een geur op die ik had bewaard voor een dag die nooit kwam. En ik droeg hem. Naar de buurtwinkel. Naar de dokter. Tijdens een wandeling alleen. Die week boog een vreemde bij de bakker zich naar me toe en vroeg wat ik droeg. Een vrouw die ik nog nooit had ontmoet in het koffietentje zei dat ik heerlijk rook. Toen hield een man bij de deur die deur een seconde langer open dan nodig was. Ik weet niet of het de geur was. Ik weet wel dat het de dag was waarop ik me niet langer voor de kamer verstopte.